„Teraz ukazywała się całkowicie odmieniona panna Eckhart, z ciemnymi włosami zaczesanymi nisko na czoło, i gestami rąk prosiła o ciszę. Miała na sobie swoją specjalną suknię na popis, w której wydawała się wyższa i bardziej opięta aniżeli zazwyczaj. Suknia była stara; panna Eckhart nie stosowała się do własnych zasad. Pomiędzy popisami zapomniano suknię, po czym panna Eckhart ponownie się w niej ukazywała. Strój ten nie odznaczał się szczególną czystością, a szerokie fałdy, zebrane bezładnie na biuście, opadały w dół na boki do samej ziemi, na kształt wieczorowego płaszcza. Uszyta z ciężkiego krepowanego atłasu koloru brunatnego, z karczkiem z takiejże koronki, gruba i puchata jak królicze futerko, odsłaniała ramiona. Ramiona te stanowiły istną niespodziankę i wyłaniały się z rękawów obfitością gładkiego, białego ciała.
Uzyskawszy ciszę panna Eckhart stawała na środku salonu, dokładnie w kręgu cienia rzucanego przez żyrandol. Stopy jej, obute na biało, obute raz na zawsze przez nieboszczyka Sissuma, spoczywały w samym środku kredowego koła, nakreślonego w czasie próby i w przekonaniu panny Eckhart starannie startego. Prawa jej dłoń, umięśniona, twarda i żarliwa, o sinych, poplamionych paznokciach, przesunęła się ku lewej, po czym obydwie te dłonie, mimo że puste, złożyły się na piersi tworząc jakby spiczasty domeczek. Stała niedaleko pianina, jednakże w odległości tak dużej, że nie mogła pomagać żadnej z uczennic, i przewodniczyła całej ceremonii. Nie myślała jednakże o możliwości klęski, podczas gdy ta właśnie myśl ani przez chwilę nie opuszczała żadnej z dziewczynek. Wywoływała je po kolei, zaczynając od najmłodszej.“(5)