„krynne zaburzenia okresu pokwitania. W leczeniu, obok hormonów podwzgórzowych, gonadotropin, sterydów, clomidu i parlodelu, mamy jeszcze drogą operacyjną, która wobec braku efektu leczenia zachowawczego może nawet w tak ciężkich stanach umożliwić owulację w 70%, a ciążę w 31%.
Synteza analogonów podwzgórzowych hormonów w interesującym nas zagadnieniu kancerogenezy przyniosła wreszcie rewelację o znaczeniu potencjalnie terapeutycznym. W 1976 roku E. S. Johnson, I. H. Seely, W. F. White i E. R. DeSombre z firmy Abbott udowodnili, że analog DLeu8, desGlyNH2, ProetylamidLHRH powoduje regresję raka sutka u szczurów. Z kolei, przy użyciu innego analogu DTrp8LHRH Redding i Schally uzyskali hamowanie wzrostu raka prostaty u dwóch rodzajów szczurów. Te wielkie osiągnięcia ostatecznie udowodniły na poziomie molekularnym słuszność hipotetycznego związku kancerogenezy z podwzgórzem. Analogi te zdecydowanie aktywniej prowokują owulację niż hormon naturalny, ale czy możemy stosować je u ludzi, skoro wiemy, że np. clomid działa akurat wprost przeciwnie u człowieka niż u szczura Oto klasyczny dylemat współczesnej farmakologii klinicznej, zbyt jednak istotny, by długo jeszcze pozostał nierozwiązany.“(4)