„Krąg się zamknął. I to właśnie zadecydowało o narodzeniu się człowieka ze stali.
W głębokiej niszy stoi Harry Traube — niesamowita kontynuacja Neda Carty, syn profesora Traube. Jego metalowe ciało przypomina pięknie wykonaną rzeźbę. Głowa, szyja, ramiona, ręce i nogi pokryte są delikatną plastykową powłoką o ciepłej barwie ludzkiej skóry, elastyczną i ruchomą. W jej wewnętrznej mikroporowatej warstwie krąży barwny płyn, nadający skórze niezwykłe podobieństwo do żywej tkanki. Na głowie wspaniała peruka kasztanowatych włosów. Rysy twarzy prawidłowe, może nawet zbyt prawidłowe. A oczy... Przecież to są oczy człowieka, jedyny organ zmysłów, który profesor postanowił zachować! Czyż nie dlatego, że są one odbiciem myśli, stanu duchowego Nie wiemy, co profesor miał na celu. W nieruchomej twarzyprotezie błyszczały bez wyrazu białka oczu. Białe punkciki zastygły w źrenicach.
— Zaczynamy — zwrócił się Traube do asystenta.
Ten w milczeniu skinął głową.
Pstryknął wyłącznik i na stalowej piersi zabłysła mała, zielona lampeczka. Ledwie dosłyszalny szmer dał się słyszeć z wnętrza mechanicznego ciała — to pracowało sztuczne serce. Stalowy kadłub powoli ogarniało ciepło. Do mózgu, zawartego w cienkim, plastykowym rezerwuarze z doprowadzonymi doń niezliczonymi przewodami i włoskowatymi rurkami, zaczęła docierać ożywcza ciecz. Szron znikł z jego powierzchni. Zycie torowało sobie drogę jak maleńki strumyk, uporczywie żłobiący swe koryto wśród głazów, wykrotów, pniaków i korzeni.“(8)