„Karol drgnął, odwrócił głowę.
— Karol! — wrzasnął przybysz. — Co tu robisz
Tak, to był właśnie Derek Carty, nikt inny.
— Znacie się — zainteresował się szeryf.
— Jeszcze jak! Razem szukaliśmy złota w Czarnych Górach. Mnie się nie udało, ale on nieźle się obłowił. O co chodzi, szeryfie
. — Och, głupstwo. Po prostu... pomyłka. Bardzo pana przepraszam — zwrócił się do Karola.
— Mogę odejść
— Oczywiście.
— Chodź, Karolu. Wpadnę do was, szeryfie, później. A to co — zapytał wskazując na pękaty woreczek spoczywający na stole.
— Właśnie moje złoto — wyjaśnił Karol. — Uznano, że brałem udział w jakimś napadzie na pociąg.
— To było tylko podejrzenie — zaprotestował przestawiciel władzy. — Musiałem sprawę zbadać.
— To tak — powiedział Carty. — Ej, szeryfie, pogniewamy się. Jak mogliście podejrzewać mego przyjaciela Zabieraj, Karolu, swe złoto i chodźmy.
Wyszli.
— Kiedyś przyjechał
— Przed dwiema albo trzema godzinami.
— Dokąd zmierzasz
— Na południe. Im prędzej stąd wyjadę, tym lepiej.
W tym miejscu Karol opowiedział historyjkę z próbą wymiany złotego piasku.
— Gdyby nie ty, pewnie bym siedział teraz za kratą. Ten szeryf to cymbał!
— Hm., szeryf na pewno prochu nie wymyśli, ale to chłop poczciwy z kościami.“(9)