„— Widzi pan, że patrzę.
— Zamiast zajmować się robotą! — ofuknął go Richelieu.
— Robotę moją już skończyłem — odparł Gilbert, zwracając się do księcia i nie patrząc na barona.
— Czyż wszędzie będę spotykał tego próżniaka — rzekł baron.
— O, proszę pana, powoli... — wtrącił ktoś. — Mój mały Gilbert jest dobrym pracownikiem i botanikiem.
De Taverney obejrzał się i zobaczył pana Jussieu. Rozgniewany, dał jednak za wygraną i oddalił się.
— Nicole jest także tutaj — rzekł do niego Richelieu, kie; dy szli dalej. — O, tam na górze... Nie traci czasu, filutka.
Istotnie wśród służby pałacowej w Trianon widać było śliczną główkę Nicole, iskrzącą się oczami pełnymi radości i podniecenia.
Gilbert dostrzegł ją i umknął natychmiast.
— Chodźmy — rzekł książę do barona. — Zdaje mi się, że król chce z tobą mówić... Szuka kogoś, czy nie ciebie
Skierowali się ku loży królewskiej. Niedaleko stała pani Dubarry rozmawiając z księciem dAiguillon, który nie spuszczał oczu j marszałka.
Rousseau w dalszym ciągu wpatrywał się w Andreę. Po
zostawiony sam sobie zachowywał się tak, jakby za chwilę miał się zakochać w ślicznej dziewczynie.
Wysoko urodzeni aktorzy rozeszli się do swych lóż, aby się przebrać.
De Taverney stał czekając na korytarzu i patrzył z nadzieją w oku na marszałka, który podszedł do króla. Serce barona waliło jak młotem. Wreszcie marszałek wrócił do przyjaciela i położył palec na ustach.“(13)