„— Sfotografowałeś to — spytałem zamiast odpowiedzi. Skinął głową.
— Szkło kwarcowe. U nas miałoby barwę niebieską. Są tam domieszki minerałów, których nie udało nam się dotąd zidentyfikować. Także jakieś wysokomolekularne pochodne krzemu. Ale wystarczy posiedzieć tutaj kilkanaście minut, żeby wyjść jak nowo narodzony...
— A działania uboczne — spytałem. Skrzywił się.
— Nie wiem — rzucił krótko. — Dlatego tutaj nie siedzimy. Szczególnie intensywne działanie obserwuje się od siódmej do dziesiątej rano. Teraz to tylko słaba próbka...
— Działania uboczne nieznane — powtórzyłem, wstając. — Dlatego mnie tu posadziłeś Na brak sił witalnych nigdy się przed tobą nie uskarżałem. Więc może chciałeś mnie tylko uczłowieczyć...
Przyjrzał mi się badawczo, ale uspokoił go mój pogodny wyraz twarzy. Pewnie powinienem ich uprzedzać, kiedy żartuję. Jeśli zważyć, co o mnie myślą...
— Co jest dalej — spytałem, wskazując wejście do kolejnych partii korytarza.
— Do końca hali to samo — odpowiedział. — Takie same salki... pokoje chorych. Jeśli to naturalnie szpital, a nie, na przykład, wylęgarnia drobiu... nie żartuję — zastrzegł się szybko widząc, że krzywię usta w uśmiechu. — To w końcu całkiem prawdopodobne. Drobiu chyba nie, ale na przykład kolonii bakterii... może produkowali tutaj jakieś szczepionki, może...“(16)