„— Pan tylko zrzędzi i zrzędzi, — odpowiada Moss, — pan ma przesyt życia, nic panu nie dogadza. Dużo należy posiadać samozaślepienia, aby urągać wszystkim innym.
Samobójca do krwi zraniony — Tak, ależ, drogi panie, niebezpiecznie to zgoła patrzeć na pana! Czy i pani tego nie uważa
Panna dEspard przerażona — Nie, ależ słuchaj pan — słuchajcie obydwaj. —
Samobójca wprost do Mossa — A gdyby tak pan spróbował się pudrować Ale może jest pan zbyt nabożny do tego
— Hahaha! — mówi Moss.
Panna też zmuszona jest skrzywić się uśmiechem, ale jednocześnie ręce splata razem i wykrzykuje — Nie, o Boże, czyście powarjowali —!
Swarzyli się i swarzyb dalej, zaprzestab na chwilę i znów rozpoczęb. Oczywiście, że byli to nieszczęśni, głęboko i srodze dotknięci losem, na ustach swych nie mieli ani jednego łagodnego żartu, ani jednego rzetelnego uśmiechu. Chyba tylko, że podniecab w sobie gorycz, aby nie jęczeć, że zgrzytab zębami — aby nie wybuchnąć płaczem.
Charkterystycznem dla nich obu było to, że podczas kiedy samobójca często starał się wciągnąć pannę dEspard w rozmowę, zwracając się bezpośrednio do niej, Moss nigdy nie pozwalał sobie na te swobodę. Siedział i spoglądał w dół, pochyliwszy ku ziemi swą okropną twarz.“(12)