„— Hm... jak sobie sprawię sidła...
— No to je sobie sporządź.
Pitou wykonał głową ruch przeczenia.
— Przecież sobie przyrządziłeś lep i witki.
— Lep i witki to co innego... Nie potrafię sam zrobić mosiężnego drutu. Kupuje się go w sklepiku.
— A wiele to kosztuje
— Za cztery piątaki — odrzekł Pitou rachując na palcach — zrobiłbym ze dwa tuziny sideł.
— A wiele królików złapałoby się na te dwa tuziny sideł
— Jak się trafi... cztery, pięć, może i sześć... ale jeżeli gajowy ich nie znajdzie, można te same sidła użyć parę razy.
— No, to masz tutaj dwadzieścia centymów, czyli cztery su — powiedziała ciotka Angelika — pędź do pana Dambrun, do sklepu, kup sobie drutu i jutro idź polować na króliki.
— Dobrze... Pójdę jutro zastawić sidła, ale dopiero pojutrze będę wiedział, czy się co złapało.
— Zgoda! W każdym razie wybierz się na polowanie.
3 — Anioł Pitou
Mosiężny drut był w mieście tańszy aniżeli na wsi, zważywszy, że sklepikarze w Haramont robili zakupy w VillersCotterets, czyli Pitou za trzy piątaki sporządził dwadzieścia cztery sidła, a jednego su zwrócił ciotce. Ta nieoczekiwana uczciwość ze strony bratanka niemal rozczuliła starą pannę. Przyszło jej nawet na myśl, czy nie należałoby podarować mu # owych pięciu nie wydanych centymów, ale na jego nieszczęście była to moneta rozpłaszczona uderzeniami młotka, która wieczorem mogła ujść za dziesięciocentymowy pieniądz. Panna Angelika uznała, że nie miało sensu pozbywać się monety przynoszącej stuprocentowy zysk i pieniążek powędrował do jej kieszeni.“(10)